AVONDLAND

Nicola  Dinoia

vernissage 7 december 2013 om 15.00 uur

7 december tot 17 januari 2014

vitrine alle dagen te bezichtigen

In de lente van 2013 maken kunstenaar Nicola Dinoia en auteur Michael De Cock een reis naar Zuid-Italië voor de Radio 1 reeks In het spoor van Hannibal. Ze bezoeken onder meer Il ghetto, een sloppenwijk in de buurt van Foggia, niet ver van Nicola Dinoia’s geboorteplaats. Honderden Afrikaanse migranten leven daar in zelfgebouwde krotten van hout en plastic. Ze werken onder onmenselijke omstandigheden als landbouwarbeiders in de omringende velden.

De beelden van het getto blijven Dinoia als in een nachtmerrie achtervolgen en bij thuiskomst in Antwerpen begint hij aan een nieuwe serie schilderijen.

In de reeks ‘Avondland’ mengen de herinneringen aan de sloppenwijk zich met elementen uit de dagelijkse, Belgische omgeving. Zo ontstaat als het ware een collage, waarin fragmenten uit hun context worden gehaald en een plaats krijgen toegewezen in een nieuw geheel. De geconstrueerde realiteit die zo ontstaat kan worden beschouwd als een metafoor voor de verwarring die migratie dikwijls met zich meebrengt. ‘Avondland’ is een verwijzing naar de eeuwenoude benaming van de Feniciërs voor het continent Europa.

BREMANS FOREST

"BREMANS FOREST"

Wim Geeven

 van 11 oktober t/m 15 november

Bouwsels van verbeelding. 

Ze ontstaan vanzelfsprekend, ze zijn eenvoudig, ze evoceren complexiteit. De objecten van Wim Geeven oscilleren tussen sculpturaal en architecturaal, tussen herkenbaar en ondefinieerbaar. Ze roepen een waaier aan beelden op zonder met één ervan samen te vallen. Dat is mede wat hun aantrekkingskracht bepaalt: hoe deze objecten ook refereren aan een gebouw, een berg, een vlinder, een skelet, een boomstam, een vliegtuig, ... ze blijven een raadsel.  Ze zijn meerduidig, op een intrigerende manier ‘onduidelijk’. Ze ontsnappen aan onze quasi-spontane drang de dingen te benoemen.

Met veel aandacht zaagt Geeven zijn artistiek materiaal uit broos hout van in de wijk verzamelde fruitkistjes. Met nog meer aandacht worden de streepjes hout verlijmd tot een sculpturaal of architecturaal gegeven. Hout als weefsel, structuur, textuur, ritme, patroon. Hout dat ruimtes doet ontstaan, binnen- en buitenruimtes, en grenszones. Houtjes die zich schikken tot een geritmeerd ruimtegevoel. Houtjes die structuren constitueren waar lucht, licht en verbeelding vrij spel hebben.

Tekst, Ruth Loos